De Standaard 07/13/2013

De Standaard – De bisschop die de armsten te eten geeft

Luik viert zondag feest. Het is 14 juli en de Vurige Stede heeft de gewoonte de Franse nationale feestdag mee te vieren. De Luikse katholieken hebben bovendien een bijkomende reden om te feesten: in de Sint-Pauluskathedraal wordt de nieuwe bisschop van het bisdom gewijd, en dat is om verschillende redenen een interessant man.

 


Jean-Pierre Delville (61) is de eerste belangrijke benoeming van paus Franciscus in België en hij maakte meteen een opmerkelijke keuze. Delville was immers niet de gedoodverfde favoriet voor de functie. Vanuit ‘kerkhiërarchisch’ standpunt bekeken was het logisch geweest dat de hulpbisschop van Namen, Pierre Warin, de post had gekregen. Warin is Luikenaar, ‘maar hij heeft geen sterk profiel’, zegt Christian Laporte, journalist van La Libre Belgique.

 

Was het daarom dat Franciscus Warin links liet liggen? Hij koos in elk geval voor een man die wel een sterk profiel heeft, een dat ook nauw aansluit bij dat van de nieuwe paus. Delville lacht: ‘Noem me alsjeblieft geen kloon van Franciscus. Het dossier voor mijn benoeming was al ingediend voor Franciscus paus werd, maar ik ben er wel van overtuigd dat de keuze uit de verschillende kandidaten gemaakt is door Franciscus.’

 

Betekent dit dat Franciscus met zijn eerste benoeming meteen zijn visitekaartje heeft afgegeven en Delville model staat voor andere Belgische benoemingen? Christian Laporte sluit het niet uit. ‘Paus Franciscus heeft de beslissing erg snel genomen. Dat wijst erop dat hij sterk overtuigd was van Delvilles kwaliteiten en dat hij voor toekomstige benoemingen in dezelfde richting denkt.’

 

Erudiet

 

Maar hoe lijkt Delville op Franciscus? De nieuwe bisschop is een bijzonder erudiet kerkhistoricus – hij doceert aan de UCL – maar kiest al heel zijn leven resoluut voor een ‘arme kerk’ die zich in de eerste plaats bekommert om de armsten.

 

‘Hij verdiende zijn sporen als hulppastoor in vier parochies in het hartje van Luik’, aldus Laporte. ‘In een parochie begon hij met een sociaal café voor wie elders niet welkom was, in een andere parochie opende hij een restaurant voor daklozen en asielzoekers. Hij startte ook met een École de la Paix om contacten te leggen tussen mensen uit heel verschillende kringen.’

 

Zijn sociaal engagement komt voort uit zijn lidmaatschap van de Sint-Egidiusgemeenschap, de christelijke lekengroepering die in 1968 in Rome werd opgericht door Andrea Riccardi. De beweging is vooral bekend om haar inzet voor de armsten en om haar bemiddeling in conflicten in de derde wereld.

 

Niet verwonderlijk dat ook Jan De Volder, redacteur van Tertio en lid van Sant’Egidio, erg tevreden is met de benoeming. ‘Maar hij is echt een heel goede kandidaat. In Franstalig België heb ik ook alleen maar positieve reacties gelezen op zijn benoeming. Delville is niet alleen een heel vriendelijk, maar ook een heel dienstbaar man.’

 

Volgens De Volder is Delville ook meer dan alleen maar een kopie van Franciscus. ‘De paus is vooral een pastoraal man, minder een intellectueel. Delville combineert de twee. Ik durf hem de beste kerkhistoricus van het land te noemen. Maar tegelijk dient hij nog elke zaterdag op in het restaurant van Sint-Egidius. En als bisschop wil hij dat blijven doen.’

 

‘Dat is inderdaad mijn bedoeling’, zegt Delville. ‘Het is belangrijk dat je voeling houdt met de armsten in de samenleving. Voor mij is het duidelijk: de kerk is er voor de verlossing van de mens en dat kan alleen als ze de weg van Jezus volgt. De kerk mag niet bourgeois zijn. Ze moet solidair zijn met iedereen, maar in de eerste plaats met de zwaksten. Bovendien heeft iedereen zijn zwakheid, iedereen heeft een ander nodig. Daar ligt de rol van de kerk.’

 

Op Delvilles wijding zullen ook leden van de moslim- en de joodse gemeenschap aanwezig zijn. Want ook dat is een van zijn stokpaardjes: de interreligieuze dialoog. ‘Als we als kerk invloed willen hebben in de wereld – en ik vind dat we dat moeten willen – moeten we de dialoog met andere godsdiensten aangaan. We kunnen van de andere religies ook veel leren. Kijk, ik vind godsdienstvrijheid een bijzonder belangrijk goed en die vrijheid kun je alleen hebben als je iedereen respecteert en met iedereen in dialoog gaat. En dus ook met de niet-gelovigen.’

 

Vrouwen

 

En hoe kijkt hij tegen de rol van de vrouwen en de leken in de kerk aan? Ook hier lijkt hij op de lijn van Franciscus te zitten, van wie op dit vlak geen spectaculaire koerswijzigingen te verwachten zijn.

 

De kans is klein dat de paus de weg vrijmaakt voor vrouwelijke priesters. Ook Delville pleit daar niet voor. ‘Ik ben er voorstander van om de vrouwen meer bevoegdheden te geven in de kerk, maar dat betekent niet dat ze meteen ook tot priester gewijd worden. Want dan gaan we weer uit van een verouderde opvatting van de rol van een priester. De priester die alles alleen moet doen. Dat idee moeten we definitief achter ons laten. En dus kunnen veel taken overgenomen worden door vrouwen, zonder dat ze tot priester gewijd worden.’

 




Dominique Minten