KONINKLIJK BEZOEK VOOR JARIG SANT’EGIDIO

april 19, 2018 by · Comments Off
Filed under: Geen categorie 

Koning Filip bracht vanmiddag een bezoek aan de Gemeenschap van Sant’Egidio, in de Antwerpse Kammenstraat, ter gelegenheid van het vijftigjarig jubileum. Hij werd er ontvangen en rondgeleid door Hilde Kieboom, voorzitter van Sant’Egidio in de Lage Landen en vice-voorzitter op internationaal vlak. Honderden medewerkers en sympathisanten bezorgden de Koning een warm onthaal.

De Koning bezocht er in de eerste plaats het project “Amici, coffee & books”: in deze koffiebar zijn mannen en vrouwen met een beperking aan de slag. Het is er niet alleen op gericht uitstekende koffie te serveren in een gezellig kader in de hippe Kammenstraat, het mikt ook op inclusie van deze mensen op de arbeidsvloer en in de samenleving.

De Koning onderhield zich met de ‘amici’ die aan de slag zijn in de bar.

“Wij zijn bijzonder vereerd met het bezoek van de Koning”, zei medewerker Tim Bachot (23). “Maar in onze bar is de klant natuurlijk altijd koning!”

Op zijn vraag had de Koning nadien een onderhoud met twaalf jonge medewerkers van Sant’Egidio, die van hun engagement getuigden en met de Koning van gedachten wisselden over prangende maatschappelijke thema’s.

“Heel vaak wordt jeugd geassocieerd met negatieve zaken: geweld, extremisme, gebrek aan verantwoordelijkheidszin,” zei Tijan Njie (20). “Dankzij Sant’Egidio heb ik het gevoel dat we een stem hebben gekregen. Met de jongeren voor vrede geloven wij erin dat de globale veranderingen beginnen met iets kleins, met jongeren zoals wij.”

“Bij Sant’Egidio doen we niet mee aan het materialisme en de wegwerpcultuur. We proberen elk potentieel in onze samenleving tot bloei te laten komen” stelde de 16-jarige Luca Van Cleempoel. “Zo bouwen we mee aan een wereld van liefde, tederheid en waardering voor elkaar, zoals Paus Franciscus het vraagt. We verdienen er misschien geen geld mee om een nieuwe smartphone te kopen, maar veel meer: we krijgen oprechte liefde en vriendschap!”

Koning Filip toonde zich zeer geïnteresseerd, en stelde dat deze getuigenissen hem sterkten in zijn rol voor de opbouw van een beter België.

De Koning ontmoette voorts ook een Syrisch vluchtelingengezin dat naar ons land kwam via de ‘Humanitaire Corridor”, en delegaties van ouderen en jongeren. Als geschenk kreeg hij een miniatuurversie van het standbeeld van de ‘Homeless Jesus” van Timothy Schmalz, het kunstwerk dat de inkomsteeg van het Huis van Sant’Egidio in de Kammenstraat siert.

Foto’s

Pers

“De koning op bezoek, dat is goede reclame hé” (Het Nieuwsblad, 20/04)

“De koning op bezoek, dat is goede reclame, hè” (Gazet van Antwerpen, 20/04)

“Koning Filip komt op de koffie in de Kammenstraat” (Het Laatste Nieuws, 20/04)

“Koning Filip komt op de koffie in de Kammenstraat” (Het Laatste Nieuws, 20/04)

“Koning Filip zet Sant’Egidio in de bloemen” (VRT, 19/04)

“Koning Filip bezoekt Sant’Egidio “de koningin is thuis ik ben de king” (ATV, 19/04)

“Koning Filip komt op de koffie in de Kammenstraat” (Gazet van Antwerpen, 19/04)

“Koning Filip op bezoek in Antwerpse koffiebar…maar hij drinkt bruiswater: “Anders kan ik niet slapen vannacht” (Gazet van Antwerpen, 19/04)

“Koning Filip komt op de koffie in de Kammenstraat” (Het Nieuwsblad, 19/04)

“Le Roi visite la communauté laïque de Sant’Egidio à Anvers” (La Libre Belgique, 19/04)

“Le Roi visite la communauté laïque de Sant’Egidio à Anvers” (La Dèrniere Heure, 19/04)

“Le Roi visite la communauté laïque de Sant’Egidio à Anvers” (RTL info, 19/04)

“Le Roi visite la communauté laïque de Sant’Egidio à Anvers” (Bxl1, 19/04)

“Le Roi visite la communauté laïque de Sant’Egidio à Anvers” (Metro, 19/04)

Koning Filip bezoekt Sant’Egidio ter gelegenheid van haar 50ste verjaardag

april 4, 2018 by · Comments Off
Filed under: Geen categorie 

Op donderdag 19 april 2018 brengt Koning Filip een bezoek aan Sant’Egidio ter gelegenheid van haar 50ste verjaardag. Hij zal de koffiebar Amici, Coffee & Books bezoeken die wordt gerund door mensen met een beperking en daarna zal hij met enkele jongeren van Sant’Egidio in gesprek gaan over actuele thema’s en hun inzet voor de armen. 

Goede Week 2018

maart 26, 2018 by · Comments Off
Filed under: Geen categorie 

programma ndl-page-001 (2)

Humanitaire Corridors: nieuwe aankomst

maart 26, 2018 by · Comments Off
Filed under: Geen categorie 

Vanmorgen is op de Nationale Luchthaven van Brussel-Zaventem een groep van 28 Syrische vluchtelingen aangekomen. Ze werden overgevlogen met een lijnvlucht vanuit Beiroet en kwamen ons land binnen met een humanitair visum. Het gaat om acht families (19 volwassenen, 9 kinderen), die geen toekomst meer hebben in Syrië en die nu de kans krijgen een nieuw bestaan in ons land op te bouwen. Ze zullen de komende dagen asiel aanvragen. Ze komen niet in het opvangsysteem van de overheid terecht, maar worden het eerste jaar opgevangen in verschillende christelijke gemeenschappen (katholieke, protestantse, orthodoxe, ….). De katholieke kerk staat, in samenwerking met Caritas, in voor het gros van de opvang.

De vluchtelingen werden verwelkomd met bloemen en cadeautjes voor de kinderen. Ze werden ontvangen door Hilde Kieboom, voorzitter van de Gemeenschap van Sant’Egidio, en door verschillende vertegenwoordigers van de kerken en godsdiensten in ons land, zoals Mgr Herman Cosyns, secretaris van de katholieke bisschoppenconferentie, Mgr Robert Innes, Anglicaans bisschop voor Europa, dr Geert Lorein, voorzitter van de Federale synode van Protestantse en Evangelische kerken, dhr Salah Achallaoui, voorzitter van de Moslimexecutieve, Mgr Kourie van de Syrisch-orthodoxe kerk en verschillende andere religieuze vertegenwoordigers.

“De Humanitaire Corridors stellen veiligheid centraal: de veiligheid van de oorlogsvluchtelingen, die hun leven niet meer moeten toevertrouwen aan allerhande malafide mensensmokkelaars, en de veiligheid van de ontvangende gemeenschappen. Deze vluchtelingen zijn immers op voorhand gescreend, wij weten wie ze zijn,” zei Hilde Kieboom. De voorzitter van Sant’Egidio herinnerde er ook aan dat het om een uniek project van integratie. “Het gaat om ontvangen, beschermen, en integreren, zoals Paus Franciscus vraagt.”

De aankomsten van de vluchtelingen vinden plaats in het kader van de “Humanitaire Corridors”: veilige en legale vluchtwegen voor kwetsbare vluchtelingen. Staatssecretaris voor Asiel en Migratie, Theo Francken, en de Gemeenschap van Sant’Egidio, in partnerschap met alle erkende erediensten van België, ondertekenden daarover op 22 november 2017 een akkoord: op basis daarvan worden 150 kwetsbare Syrische vluchtelingen uit Syrië en Turkije overgevlogen naar ons land. Sant’Egidio en partnerorganisaties staan in voor de identificatie van de vluchtelingen ter plekke (criterium is kwetsbaarheid) en voor de organisatie van de vlucht, de Belgische overheid zorgt voor de veiligheidsscreening en het afleveren van een humanitair visum, de erediensten in ons land staan in voor opvang (gedurende een jaar), en begeleiding bij asielaanvraag en integratie. De vluchtelingen komen niet in het opvangsysteem van de Staat (Fedasil), maar zijn tijdens de asielprocedure ook financieel ten laste van de ontvangende gemeenschappen.

Eerder kwamen al drie families (in totaal 10 personen) aan. Daarmee staat het totaal op 38 personen. De volgende 112 vluchtelingen worden de komende maanden in ons land verwacht.

Nog steeds in het kader van de “Humanitaire Corridors” kwamen gisteren 18 Syrische vluchtelingen aan in Parijs en morgen worden er 43 verwacht in Rome. Dit in het kader van akkoorden met de Italiaanse en Franse overheid, die Sant’Egidio afsloot in partnerschap met katholieke en protestantse kerken en hulporganisaties. Uniek in ons land is dat het om een partnerschap gaat met alle christelijke kerken (katholiek, protestants, evangelisch, orthodox en anglicaans) en met steun van de joodse en islamitische gemeenschappen.

Foto’s:

Pers:

“Bisdom betaalt opvang van Syrisch gezin in Borgloon” (Gazet van Antwerpen, 27/03)

“Bisdom betaalt opvang van Syrisch gezin in Borgloon” (Het Belang van Limburg, 27/03)

“28 Syrische vluchtelingen aangekomen in ons land” (VRT, 26/03)

“28 Syrische vluchtelingen aangekomen” (VRT, 26/03, vanaf 13:08)

“Humanitarian corridor for Syrian refugees” (Flandersnews, 26/03)

“Zeven Syrische gezinnen via “humanitaire corridor” aangekomen in België” (Het Belang van Limburg, 26/03)

“Couloirs Humanitaires: 28 réfugiés syriens sont arrivés en Belgique” (Cathobel, 26/03)

“Geloofsgemeenschappen betalen voor komst en opvang van zeven Syrische gezinnen via “humanitaire corridor” (HLN, 26/03)

“Belgische geloofgemeenschappen betalen overkomst zeven Syrische vluchtelingengezinnen” (Het Nieuwsblad, 26/03)

“Sept nouvelles familles syriennes sont arrivées en Belgique via le “couloir humanitaire” (RTBF, 26/03)

“Opnieuw acht Syrische vluchtelingengezinnen geland” (Kerknet, 26/03)

“Zeven Syrische gezinnen via “humanitaire corridor” aangekomen in België” (Metro, 26/03)

“Sept nouvelles familles syriennes en Belgique via le « couloir humanitaire »” (Metro, 26/03)

“Demandes d’asile: sept nouvelles familles syriennes en Belgique via le «couloir humanitaire»” (Sudpress, 26/03)

 

Oecumenisch gebed voor de martelaren en de vrede

maart 19, 2018 by · Comments Off
Filed under: Geen categorie 

Op donderdag 22 maart 2018 herdenkt de Gemeenschap van Sant’Egidio de christelijke martelaren van onze tijd met een oecumenisch gebed dat wordt voorgegaan door Mgr. Johan Bonny, bisschop van Antwerpen. We bidden ook voor de slachtoffers van de oorlog in Syrië en andere plaatsen waar christenen worden vervolgd.

Afspraak om 20u in de Sint-Carolus Borromeuskerk in Antwerpen.

Iedereen van harte welkom!

Bezoek Paus Franciscus – Getuigenis Mauro Garofalo

maart 13, 2018 by · Comments Off
Filed under: Geen categorie 

Heilige Vader, 
Ik ben Mauro, ik ben 41 jaar oud en hoor tot die Europese generatie die, anders dan onze grootouders, de oorlog nooit direct heeft meegemaakt. We zijn geboren en opgegroeid in vrede, dankzij verlichte mannen en vrouwen die na twee wereldoorlogen de Europese droom hebben geconstrueerd. Maar deeluitmakend van een globale gemeenschap, die tussen haar drie P’s ook die van de vrede (Pace) heeft, heb ook ik de oorlog gezien en aangeraakt. Sinds enige tijd houd ik me bezig met verschillende conflictsituaties. Vooral die van de Centraal-Afrikaanse Republiek waar ik de grote dorst naar vrede ken van dit volk dat zoveel heeft geleden. Ik heb de Centraal-Afrikanen, zachtmoedige mensen die gewend zijn om te leven in vrede tussen verschillende etniën en religies, meegezogen zien worden in de maalstroom van het geweld. Ik heb een land, gezegend met natuurlijk rijkdommen, zien afdalen in ellende tot een land waar het moeilijk is om voedsel en medicijnen te kopen, maar veel te makkelijk om wapens aan te schaffen voor enkele dollars. Ik heb een goed volk gekend, dat gegijzeld is in geweld en illegale handel, waaronder die van de wapens.
Ik was in Bangui tijdens uw bezoek, toen het hele Centraal-Afrikaanse volk met u tot de hemel schreeuwde «Ndoye Siriri», vrede en liefde. Deze eendrachtige aanroeping om vrede, dit gebed tot God, heeft energieën van verzoening vrijgemaakt en de harten van velen genezen van de slavernij, van de haat en van het wantrouwen. Ik heb christenen en moslims gezien, opnieuw samen, die u begeleidden door de straten van Bangui met palmtakken in de hand. Een teken van vrede in de straten die tot enkele dagen daarvoor het toneel waren van gewelddadige botsingen.

De Gemeenschap heeft zich het appel eigen gemaakt dat u vanuit Bangui tot de hele wereld gesproken heeft: «tot degenen die onrechtvaardig gebruik maken van de wapens van deze wereld [zeg ik] leg neer deze instrumenten van de dood!». Daarom, nadat we hier in Rome een pact voor de vrede gesloten hadden met 14 gewapende groepen en politici, zijn we begonnen om ter plaatse te werken aan de demobilisatie van de gewapende groepen, zodat velen terugkeren naar hun werk en hun familie en ze eindelijk samen zullen leven. In rechtvaardigheid en veiligheid.

In de savanne heb ik gewapende groepen ontmoet die bestaan uit jongeren en kinderen, tot de tanden toe bewapend, met de ogen van kinderen, maar oud en triest van de haat, die nooit een school of een opleiding hebben gehad. Wie heeft hen bewapend? Zij hebben nooit een boek of een schrift gekregen, alleen wapens. Het is de krankzinnigheid ten top! Ik heb de vreugde in hun ogen gezien bij het voorstel om de wapens neer te leggen in ruil voor werk of een opleiding. Heilige Vader, we moeten deze wereld weer overtuigen dat de vrede geboren kán worden, niet met meer wapens – zoals men vaak hypocriet en cynisch zegt – maar zonder wapens. De wapens zijn duivels. We moeten de wereld helpen om te ontwapenen, zoals we aan het doen zijn in Centraal-Afrika. Het is de weg van de vrede. Samen met het gebed dat er de wortel van is. Dit wil ik vandaag getuigen tegenover u, nadat ik de oorlog en zijn bittere consequenties heb leren kennen. 

Bezoek Paus Franciscus – Getuigenis van een Jongeren voor Vrede (Engels)

maart 13, 2018 by · Comments Off
Filed under: Geen categorie 

Holy Father,
This summer with my friends of ‘Youth for Peace’ from all over Europe we found ourselves in Barcelona, just in the aftermath of the terrible attack on the Rambla. Among the many flowers, candles, tickets left on the scene of the attack there was one that struck me. A young man had drawn a boy, a small boy, who he represented himself, and a great monster symbolizing fear. The design was entitled: “Here there is me and the fear”. And in the comment he said: “Fear is not so great and I am not so small. I’m not afraid. “This design made us think: fear is not as big as they tell us or as many acts of violence, division, bullying, they would like to demonstrate. Being together in that dramatic moment made me realize that we are not as small as we believe. Being a community, being in the Church is a great gift in time of the virtual and loneliness of so many of my peers.
The more I live in the virtual, the more the others go away and I am afraid of it. Sad is life in which there are no friends. Sad is the life in which I must always defend myself. So sad that it can also lead to violent acts. But in this sadness a light was lit: the meeting with the poor. When I met the poor children of the suburbs of Rome in the School of Peace, when I understood their request for friendship, defenses fell. I understood that the problem is not to defend oneself from others, but to defend the poor.
I felt I had a responsibility towards them. Yes, until then I believed that responsibility was a word not suitable for young people, but for adults, for old people. But the meeting with poor children explained to me that the responsibility is also valid for me. How could I leave only that child? And dreams came with responsibility. I dreamed of giving a future to children, I dreamed of a society in which there is room for everyone. It is the right of each of us to have a dream. It’s not illegitimate how they make us believe, saying “yes, it’s ok, but you’ll never be able to do it”, “we’ll talk about dreams another day”. To dream of a new world for everyone, not just for me, is my right that I want to exercise with my friends.
Globalization has made us all more alone, lost, a bit lost in the big world because the problems seem so great: global pollution, war, poverty. Yet it is a great opportunity because I can meet young people from all over the world, travel, be informed about many things. An opportunity that the generations that have preceded us have not had. We have the possibility to think, to imagine an answer to the problems of the world, because we know them.
Today I can say to you, Holy Father, that the presence of a poor, vulnerable child in my life has changed me more than many speeches: he taught me loyalty, asked me to take responsibility and not remain inert or closed in my world.
I ask myself: would it not be possible in the Church to make contact with the poor more present in the education of young people? Sometimes we have the idea that some poor people have to deal with some specialists. Would it not be more beautiful if in each parish or Catholic school it was proposed to meet and serve the poor to every young person?
The meeting with the poor for me was not only a “social” fact, but also a spiritual reality: I understood better who Jesus was for me, or rather I understood that I met him!

Bezoek Paus Franciscus – Getuigenis Giovanna, oudere van Sant’Egidio

maart 13, 2018 by · Comments Off
Filed under: Geen categorie 

Heilige Vader, 
Mijn naam is Giovanna, ik ben bijna 80 jaar oud. Het is voor mij een grote vreugde om u te mogen ontmoeten. Ik ben bejaard en tegenwoordig is bejaard zijn moeilijk. Het leven is langer geworden, maar de maatschappij heeft dat leven niet “omarmd”, zoals u zei. Ouderdom wordt vaak gezien als een ziekte om weg van te blijven, zolang het kan. Ik besefte het toen ik met pensioen ging. Tot die tijd had ik de ouderdom genegeerd, maar nu kon ik het niet langer weghouden. Ik had vroeger nooit zo veel tijd voor mezelf gehad. Hoe moet ik het vullen?

Mijn familie vertelde me: eindelijk kun je een beetje aan jezelf denken! Dat is wat veel van mijn leeftijdsgenoten aan het doen zijn: een reis, nieuwe hobby’s, misschien zelfs een beetje sport. Er is niets mis mee. Maar ik wilde nog steeds nuttig zijn!
Wat te doen? Voordien had ik nooit tijd om mezelf dit af te vragen… En dan het werk, het gezin … alles bevestigde mij dat ik nuttig was. Maar nu?

Ik dank u omdat u ons ouderen eraan herinnert dat we een missie hebben in de kerk en dat “we ons niet hoeven terug te trekken.” U vertelde ons dat we “de ouderdom een beetje moeten uitvinden.” Ik probeerde het te doen en de eerste manier die ik gevonden heb, was het gebed. Als een oude vrouw begon ik weer te bidden. Niet altijd in mijn leven heb ik tijd gegeven of belang gehecht aan het gebed. Ik had te veel te doen, was bezig met veel dingen.

Vandaag beleef ik het gebed ook als een dienst voor anderen. Niet alleen voor degenen die ik ken en die dicht bij mij staan, maar ook voor de zieken, voor de gevangenen, voor de slachtoffers van ellende en oorlog. Met het gebed heb ik een betere manier van reizen gevonden, om vele plaatsen in de wereld te bereiken.
Hiermee samen heb ik ook ontdekt dat ik nog steeds veel te geven heb. Wij ouderen hebben nog steeds benen die in staat zijn om naar anderen toe te gaan, armen die kunnen ondersteunen, woorden die kunnen troosten, en vooral zoveel affectie die warmte en vreugde kan geven aan jonge mensen die een droog leven leiden, zonder liefde.

Heilige Vader, we hebben nog steeds kracht en energie, en, als God het wil, het leven voor ons! Wij vragen u dat de kerk ons meer dagelijks aanneemt als arbeiders van haar wijngaard! De kerk moet meer beseffen dat de ouderen bestaan en dat ze een kracht zijn, zelfs in tijden van zwakte.

We kunnen anderen op vele manieren helpen: door andere zieke bejaarden thuis of in een instelling te bezoeken, door gevangenen te bezoeken, maar ook door met de jongeren te praten die vaak alleen leven. Ik doe het met mijn neven en ik zie dat het nuttig is!
Een aantal ouderen van de Gemeenschap begon de vluchtelingen te helpen en ze leren hen de Italiaanse taal. Ouderen kunnen werken voor integratie! Deze jonge mensen hebben in ons vaders, moeders, maar bovenal grootouders gevonden.

En dan, heilige Vader, wij ouderen zijn voor de vrede! We hebben al genoeg moeten lijden door de oorlog in Europa en we kennen de gruwelen ervan. Ik ben ervan overtuigd dat ouderen, als ze gewaardeerd worden, bouwers van vrede in de samenleving kunnen zijn. Laat de kerk naar ons luisteren en ons helpen om gehoord te worden!

Bezoek Paus Franciscus – Getuigenis Jafar, een jonge Syriër die gekomen is met de Humanitaire Corridors

maart 13, 2018 by · Comments Off
Filed under: Geen categorie 

Heilige Vader,

Mijn naam is Jafar, ik ben 15 jaar. Ik ben een Palestijnse Syriër uit Damascus. Ik ben hier met mijn moeder Rasha en mijn jongere broers Omar en Jenine.
Ik ben geboren in het kamp in Yarmouk, in de periferie van Damascus.
Tijdens de oorlog werd het kamp vele maanden belegerd.
Ik herinner me goed hoe het kamp gedurende anderhalve maand afgesloten was.
Niemand kon naar binnen en niemand kon naar buiten.
Er was geen eten.
We hebben een tijdlang alleen rijst gegeten.
Op een dag viel er een bom op een moskee vlakbij mijn huis, terwijl de mensen naar buiten kwamen.
Velen gingen dood.
Daarna zijn veel families gevlucht uit het kamp.
Wij bleven met slechts weinig anderen achter.
We zijn nog twee jaar in het kamp gebleven; het leven was er moeilijk en vaak was er een avondklok. We konden niet naar school gaan. Af en toe ging ik naar de school van de moskee.

Het was gevaarlijk om naar buiten te gaan om eten te halen, omdat er in het kamp gewapende groepen van Daesh waren, en buiten het kamp was het leger van de regering.
Mijn moeder is een keer met mijn broertje naar buiten gegaan om eten te halen, toen er vlakbij hen in het kamp een bom neerkwam.
Mama slaagde erin om Omar te beschermen, maar ze kreeg meerdere splinters in haar ogen.
Vandaag ben ik de ogen van mijn moeder, en spreek ik ook voor haar.
Enkele dagen later moesten we vluchten en gingen we naar Libanon, waar enkele familieleden van mama waren.
Ik was tien jaar oud.
Daar bleven we drie jaar in een kamp.
In 2016 ontdekten we dat er een mogelijkheid was om in Italië te komen dankzij de humanitaire corridors.
En we zijn aangekomen in Rome.

Nu gaan mijn broers en ik naar school.
Ik heb nieuwe vrienden gemaakt, ik speel voetbal en ik ben begonnen om naar de Jongeren voor Vrede te gaan.
Met hen ga ik op bezoek bij de ouderen.
Vader, ik weet dat u het goede wil voor iedereen, en in het bijzonder voor degenen die zoals wij hebben geleden onder de oorlog en hun land hebben moeten ontvluchten. Ik dank u voor uw genegenheid en voor uw woorden ter verdediging van de migranten.

Ik ben heel blij om in Italië te wonen, maar ik denk vaak aan Syrië.
En wanneer ik aan Syrië denk, komt er één belangrijk woord in me op: vrede.

Paus Franciscus tot de Gemeenschap van Sant’Egidio: de armen zijn jullie schat!

maart 13, 2018 by · Comments Off
Filed under: Geen categorie 

Begroeting

Goedenavond… niet zo heel goed! Dr. Impagliazzo heeft al gezegd dat de deuren van Rome open staan, maar ook de hemel heeft haar deuren opengezet en heeft al dit water naar beneden laten vallen en het maakt ons nat! Maar altijd met open deuren! Dank, dank dat jullie gekomen zijn. Dank dat jullie hier zijn en dank voor jullie vrijgevigheid. En ook een open hart: een open hart voor allen, allen, allen! Zonder onderscheid: “Deze vind ik aardig, die niet; deze is mijn vriend, die is mijn vijand …” Nee, iedereen, iedereen! Een open hart voor iedereen. En dit maakt dat het leven vooruit gaat. Ik dank jullie zeer en ik wens jullie geluk, ieder van jullie, jullie families, en ook jullie dromen. Dat de Heer jullie mag zegenen. En bidt voor mij. Dank! 
 
Toespraak van de Heilige Vader in de Basiliek van Santa Maria in Trastevere

Dierbare vrienden,
Dank voor jullie ontvangst: Ik ben blij om hier met jullie te zijn voor de vijftigste verjaardag van de Gemeenschap van Sant’Egidio. In deze basiliek van Santa Maria in Trastevere, die het hart is van jullie dagelijks gebed, wil ik jullie gemeenschappen, verspreid over de hele wereld, omhelzen. Ik groet jullie allen, in het bijzonder prof. Andrea Riccardi, die de gelukkige intuïtie heeft gehad om deze weg te gaan, en prof. Marco Impagliazzo voor zijn woorden van welkom. 
Jullie wilden van dit feest niet alleen een viering van het verleden maken, maar ook en vooral een vreugdevolle manifestatie van verantwoordelijkheid voor de toekomst. Dit doet denken aan de parabel uit het evangelie van de talenten, die spreekt over een man “die op reis ging, zijn dienaren bij zich riep en het geld dat hij bezat aan hen in beheer gaf.” (Mt 25,14). Ook aan elk van jullie, van welke leeftijd ook, is minstens één talent gegeven waarop het charisma van deze gemeenschap is geschreven, het charisma dat ik, toen ik hier in 2014 kwam, heb samengevat in deze woorden: gebed (preghiera), armen (poveri) en vrede (pace): de drie “p’s”. En ik heb eraan toegevoegd: “Wanneer jullie zo voortgaan, helpen jullie het mededogen groeien in het hart van de samenleving – wat de ware revolutie is, namelijk die van het mededogen en van de tederheid, die geboren wordt in het hart -, om de vriendschap te laten groeien in plaats van de spoken van vijandschap en onverschilligheid.”

Gebed, armen en vrede: het is het talent van de Gemeenschap, gerijpt in vijftig jaar. Jullie ontvangen het vandaag opnieuw met vreugde. In de parabel echter, verbergt één knecht het talent in een gat en hij rechtvaardigt zich aldus: “Uit angst besloot ik uw talent te begraven” (v. 25). Deze man kon het talent niet investeren in de toekomst, omdat hij zich liet leiden door angst.
De wereld van vandaag is vaak ingenomen door angst – en door boosheid, zei professor Riccardi, die de zuster is van de angst. Het is een oude ziekte: in de Bijbel komt vaak de uitnodiging terug om geen angst te hebben. Onze tijd kent grote angsten tegenover de enorme dimensies van de globalisering. En die angst richt zich vaak op wie vreemdeling is, anders dan wij, arm, alsof het een vijand is. Er worden zelfs plannen gemaakt voor de ontwikkeling van de volken, geleid door de strijd tegen deze mensen. En dus beginnen mensen zich te verdedigen tegen deze personen, om te behouden wat ze hebben of wat ze zijn. De atmosfeer van angst kan ook christenen besmetten, zodat ze, zoals die knecht in de parabel, hun gave verbergen: hem niet investeren in de toekomst, niet delen met anderen, maar hem voor zichzelf houden: “Ik behoor tot deze vereniging…; ik ben van die gemeenschap…”; ze ‘vervalsen’ hiermee het leven en laten hun talent niet bloeien.

Wanneer we alleen zijn, worden we makkelijk benomen door angst. Maar jullie weg is er op gericht om samen naar de toekomst te kijken: niet alleen, niet voor zichzelf. Samen met de Kerk. Jullie hebben het gemeenschapsleven en het bestaan van het volk van God gezegend met grote impulsen, komend van het Tweede Vaticaans Concilie, dat zegt: “God heeft echter de mensen niet ieder afzonderlijk, buiten elke onderlinge verbondenheid om, willen heiligen en redden, maar Hij heeft hen willen maken tot een volk” (Lumen gentium, 9). Jullie Gemeenschap, geboren aan het eind van de jaren zestig, is dochter van het Concilie, van haar boodschap en van haar Geest. 
De toekomst van de wereld lijkt onzeker, dat weten we, dat horen we iedere dag op het journaal. Kijk hoeveel oorlogen er gaande zijn! Ik weet dat jullie bidden en werken voor de vrede. We denken aan het lijden van het Syrische volk, het geliefde en beproefde Syrische volk, van wie jullie in Europa vluchtelingen hebben ontvangen via de ‘humanitaire corridors’. Hoe is het mogelijk dat, na de tragedies van de twintigste eeuw, dit kan gebeuren met dezelfde absurde logica? Maar het Woord van de Heer is licht in de duisternis en geeft hoop op vrede; het helpt ons om geen angst te hebben, ook niet tegenover de kracht van het kwaad.

Jullie hebben de woorden van de psalm opgeschreven: “Uw woord is een lamp voor mijn voet, een licht op mijn pad” (Ps 119, 105). Vreugdevol hebben wij het Woord van God in ons midden beluisterd. In dezelfde geest hebben jullie het voorstel verwelkomd dat ik deed aan elke gemeenschap aan het einde van het Jaar van Barmhartigheid: dat één zondag per jaar gewijd zou worden aan het Woord van God (cfr. Misericordia et misera, 7). Het Woord van God heeft jullie in het verleden beschermd voor de bekoring van de ideologie, en het bevrijdt jullie van de intimidatie van de angst. Daarom spoor ik jullie aan om de Bijbel steeds meer lief te hebben en ter hand te nemen. Daarin vindt iedereen de bron van barmhartigheid voor de armen, voor hen die verwond zijn door het leven en door de oorlog. Het Woord van God is de lamp waarmee we naar de toekomst moeten kijken, ook naar die van deze gemeenschap. In het licht van deze lamp kunnen we de tekenen van de tijd lezen. De zalige Paulus VI zei: “de ontdekking van de ‘tekenen des tijds’ [...] leidt tot een vergelijking van het geloof met het leven”, zodanig dat “de wereld voor ons een boek wordt.” Een boek om te lezen met de blik en het hart van God. Dat is de spiritualiteit die komt van het Concilie, dat een groot en aandachtig mededogen voor de wereld aanleert.

Sinds het ontstaan van jullie Gemeenschap is de wereld ‘globaal’ geworden; de economie en de communicatie zijn als het ware ‘verenigd’. Maar voor veel mensen, in het bijzonder voor de armen, zijn nieuwe muren opgericht. Verschillen bieden gelegenheid tot vijandigheid en conflict, maar ook tot het bouwen aan een globalisering van solidariteit en van geest. De toekomst van de geglobaliseerde samenleving is: samenleven. Dat ideaal vraagt opnieuw de inzet om bruggen te bouwen, de dialoog open te houden, elkaar te blijven ontmoeten.
Dat is niet alleen een taak voor de politiek of organisaties. Eenieder is geroepen om zijn eigen hart te veranderen, om met een barmhartige blik naar de ander te kijken, om bewerker van vrede en profeet van barmhartigheid te worden. De Samaritaan uit de parabel zorgt voor de halfdode man op straat, omdat hij “medelijden kreeg toen hij hem zag liggen” (Lc 10, 33). De Samaritaan had geen bijzondere verantwoordelijkheid voor de gewonde man, en hij was een vreemdeling. Toch zorgde hij voor de man, omdat hij een blik van barmhartigheid had. Een christen is door zijn roeping broer van elke mens, in het bijzonder de arme, en ook als het zijn vijand betreft. Zeg nooit: “Wat heb ik ermee te maken?” Dat zijn mooie woorden om je handen te wassen in onschuld! “Wat heb ik ermee te maken?” Een barmhartige blik verplicht ons tot een creatieve en stoutmoedige liefde, waaraan veel behoefte is! We zijn broers en zussen van allen, en daarom zijn we profeten van een nieuwe wereld. En de Kerk is teken van eenheid van de mensheid, tussen volkeren, families en culturen.

Ik zou willen dat deze verjaardag een christelijke verjaardag is: niet het moment om de resultaten of de moeilijkheden te meten; niet het moment om de balans op te maken, maar het moment waarop het geloof is geroepen tot nieuwe stoutmoedigheid voor het Evangelie. Stoutmoedigheid is niet de moed voor één dag, maar het geduld van een dagelijkse zending in de stad en in de wereld. Het is de zending om geduldig het menselijke weefsel van de periferie te vernieuwen, dat door het geweld en de armoede werd gescheurd; om het Evangelie te communiceren vanuit de persoonlijke vriendschap; om te laten zien hoe een leven werkelijk menselijk wordt wanneer het naast de armsten wordt geleefd; om een samenleving te creëren waarin niemand meer vreemdeling is. Het is de zending om grenzen en muren te overstijgen om te verenigen.
Ga vandaag, meer nog dan vroeger, stoutmoedig voort op deze weg.

Blijf de kinderen uit de periferieën nabij met de Scholen van Vrede, die ik heb bezocht. Blijf de ouderen nabij; voor sommigen hebben ze afgedaan, maar voor jullie zijn het vrienden. Ga door met het openen van humanitaire corridors voor wie op de vlucht zijn voor oorlog en honger. De armen zijn jullie schat!

De apostel Paulus schrijft: “Niemand van u moet zich daarom laten voorstaan op een ander mens, want álles is van u [...] Maar u bent van Christus en Christus is van God” (1 Kor. 3, 21.23). Jullie zijn van Christus! Dat is de fundamentele zin van jullie geschiedenis tot vandaag, maar het is bovenal de sleutel om de toekomst mee tegemoet te treden. Jullie zijn altijd van Christus in het gebed, in de zorg voor jullie kleinste zussen en broers, in het zoeken naar vrede, want Hij is onze vrede. Hij zal met jullie meegaan, jullie beschermen en leiden. Ik bid voor jullie en bidt voor mij. Dank.